25 jaar SVLJ: interview met Jeroen Boggia
Jeroen Boggia kwam in 1995 in contact met de SVLJ via een advertentie in de krant. “In die advertentie werd om bestuursleden gevraagd. Ik had sowieso belangstelling voor Latijns-Amerika en dit kwam zo mooi bij elkaar.” Het daaropvolgende jaar is Jeroen penningmeester geworden en al vrij snel daarna coördinator projecten. Begin 2008, na 12 jaar bestuurslid te zijn geweest bij de SVLJ, is Jeroen met zijn bestuurswerk gestopt.

Jeroen kwam in 1998 voor het eerst in Nicaragua en maakte toen ook kennis met één van de zwaarste stormen die het land in de afgelopen decennia heeft leren kennen, namelijk Mitch. “Bij het uitstappen van het vliegtuig liepen we gelijk tegen de warmte aan. Dat was wel even wennen.” Het was voor hem de eerste keer dat hij met een tropisch klimaat in aanraking kwam. En ook andere aspecten van de Nicaraguaanse samenleving waren hem vreemd. De tweede indruk was de taxi die het gezelschap vanaf het vliegtuig nam: “de gaten zaten in de vloer.” Dit was één van de voorbeelden dat Nicaragua toch een heel ander land was dan Nederland.

 

Zijn eerste indruk van de Nicaraguaanse bevolking was dat ze ontzettend aardig zijn. “Alles kan altijd, maar dan niet gelijk het volgende moment. Een afspraak maken kan altijd. Het improvisatievermogen is altijd heel groot geweest, daar kunnen we nog wel wat van leren.”

 

Naast het genoemde improvisatievermogen kunnen wij Nederlanders volgens Jeroen ook van de vriendelijkheid van de Nicaraguanen leren. “Ze zijn altijd in voor een praatje, altijd belangstellend. Natuurlijk is dat zo bij mensen bij projectbezoek, met mensen waar je mee te maken hebt. Je kunt zo een huis inlopen en een praatje maken.”

 

Een bijzondere anekdote die Jeroen heeft meegemaakt laat ook beide aspecten – improvisatievermogen en vriendelijkheid – goed zien. Bij zijn eerste bezoek aan Nicaragua brak Mitch los. Die trok over Noord-Nicaragua heen en ging gepaard met heel veel regenbuien. Op een gegeven moment reisde het gezelschap terug naar Managua om de terugreis richting Leiden te maken: “toen bleek het meer van Managua bij Tipitapa overstroomd te zijn. De vraag was of we aan de overkant konden komen.” Al snel bleek dat deze angst ongegrond was: “alle vissers stonden met bootjes klaar om mensen over te zetten. Aan de andere kant van het meer stonden taxi’s klaar om ons verder te vervoeren”. Het vliegtuig werd dan ook met gemak gehaald. “Het jammerste is dat er geen foto’s bestaan van ons in die boot.”

  Ontwikkeld door Quicksolve BV
Stichting Vriendschapsband Leiden - Juigalpa - infosvlj@gmail.com