Nicaraguaanse schrijvers en poëten
Ook onder de Nicaraguaanse schrijvers bevinden er zich enkele waarvan de boeken wereldwijd te verkrijgen zijn. Nicaragua is trots op haar literaire geschiedenis, mede omdat de bekende dichter en schrijver Ruben Dario (1867-1916) als de grondlegger van de moderne Spaanse literatuur wordt gezien. In tegenstelling tot Nederland, wordt er ook veel poëzie geschreven en gelezen.

Ernesto Cardenal
Ernesto Cardenal (1925) is katholiek priester, oud-politicus en poëet. Van 1979 tot 1987 was hij minister van Cultuur. Als aanhanger van de bevrijdingstheologie kwam hij in aanraking met de revolutionaire beweging. Deze theologie houdt in dat de kerk zich actief moet inzetten voor de armen en onderdrukten, ook als dit inhoudt dat zij hiermee op gespannen voet met de staat komt te staan. Cardenal verliet de FSLN in 1994 en sloot zich later bij de Movimiento Renovador Sandinista, MRS, aan. Dit is een afscheidingsbeweging van de Sandinistische partij die in 1996 werd gevormd. In 2005 werd Cardenal genomineerd voor de Nobelprijs van de Literatuur. Hoewel hij al op leeftijd is, is zijn betrokkenheid bij en inzet voor de armen en minder begunstigden in de Nicaraguaanse samenleving, nog altijd omvangrijk.

Sergio Ramirez
Sergio Ramirez (1942) is een bekende Nicaraguaanse schrijver , columnist en intellectueel. Van 1984 tot 1990 was hij vicepresident van het land. Hij is één van de grondleggers van de MRS. Het daaropvolgende jaar was Ramírez presidentskandidaat voor deze partij maar door het verlies besloot hij om zich terug te trekken uit de politiek. In 1998 won hij de Premio Alfaguara, een Spaanse internationale literatuurprijs, voor zijn werk Margarita, esta linda la mar (Margarita, de zee is mooi), die zich deels afspeelt in het Nicaragua van Ruben Dario in 1907 en deels in het Nicaragua van 1956 na de moord op dictator Anastasio Somoza Garcia. Een ander bekend werk is Adios Muchachos (vaarwel jongens), wat het beste gekenmerkt kan worden als een afscheidsboek van de FSLN en een persoonlijk relaas van de revolutie. Daarnaast schrijft Ramirez regelmatig columns voor dagbladen zoals het Nicaraguaanse La Prensa, het Spaanse El Pais en het Mexicaanse El Nacional.

Gioconda Belli
Zoals haar achternaam al doet vermoeden, is de Nicaraguaanse poëet en schrijfster Gioconda Belli (1948) van Italiaanse afkomst. Net als Ramirez heeft zij een actieve rol gespeeld in de revolutie maar daar later afstand van genomen. Ze is in de eerste plaats poëet en in de tweede plaats schrijfster. In haar boeken spelen gender, sociale ongelijkheid en de inheemse geschiedenis een belangrijke rol. Het boek La Mujer Habitada (de bewoonde vrouw) zette haar op de internationale kaart. In dit boek worden twee parallelle verhalen gevolgd; het inheemse verzet tegen de Spanjaarden en de moderne opstand in Centraal-Amerika. Het indrukwekkende boek El Pais Bajo Mi Piel (het land onder mijn huid) is een autobiografische vertelling over haar betrokkenheid bij de revolutie. Haar meest recente boek is El Pais de las Mujeres (het land van de vrouwen), waarin het fictieve Latijns-Amerikaanse land Faguas door vrouwen wordt gevolgd met alle gevolgen van dien. Belli woont afwisselend in de VS en in Nicaragua.

Francisco Javier Sancho Mas
De Spaans-Nicaraguaanse Francisco Javier Sancho Mas is nog niet zo bekend in Nederland, maar hopelijk zal dit niet lang duren. In zijn schrijven valt vooral zijn scherpe observatievermogen, sociale betrokkenheid en prachtige woordkeuze op. Hij heeft diverse boeken geschreven waarvan Si Estuvieras Aqui (als je hier zou zijn) het meest recente is. In dit boek spelen de laatste avonturiers uit de jaren tachtig een rol in een wereld waarin dromen en idealen niet altijd overeenkomen met de werkelijkheid.

  Ontwikkeld door Quicksolve BV
Stichting Vriendschapsband Leiden - Juigalpa - infosvlj@gmail.com